İnsan kalabalıklar içinde hiç bu kadar müphem hissetmemişti.
Artık kimse gerçekten yalnız değil ama kimse sahiden temas hâlinde de değil.
Modern çağ, ilişki üretmiyor; yalnızca geçici angajmanlar yaratıyor.
Anomik bir topluluğa dönüştük adeta. Herkesin içinde hafif bir fragmantasyon, zihinsel bir çözülme hâli tezahür ediyor. İnsanlar kendine bile bu kadar yabancılaşmışken, ruhsal bir seyrüsefer hâlinden söz etmek pek mümkün görünmüyor.
Belki de bu yüzden insan, geçmişin aidiyet duygusunu ve o meftuniyet taşıyan ilişkileri özlüyor. Çünkü günümüz dünyasında temas var gibi görünse de derinlik giderek entropiye uğruyor.
Üstelik modern insanın en büyük çıkmazlarından biri de; toksikleşmiş ilişkiler ve entropik ruhlar arasında kendi hakikatini kaybetmesi olabilir.
Sosyal medya ise bu yabancılaşmayı görünmez kılmak yerine, estetikleştirerek normalleştiriyor. İnsanlar artık hissetmekten çok, hissediyormuş gibi görünmeye angaje oluyor. Bir kahve fotoğrafı, birkaç şarkı sözü, geçici bir story paylaşımı… Hepsi modern insanın dijital katarsis biçimine dönüşmüş durumda. Oysa ekranın ışığı kapandığında geriye kalan şey çoğu zaman müphem bir sessizlikten ibaret.
Belki de çağımızın en büyük paradoksu burada başlıyor: Herkes görünür olmak istiyor ama kimse gerçekten görülmek istemiyor. Çünkü görülmek, beraberinde kırılganlığı da getiriyor. Bu yüzden insanlar artık ruhunu değil, yalnızca algoritmaya uygun taraflarını sergiliyor.
Birbirine saatlerce mesaj atan ama tek bir gerçek temas kuramayan insanlar çağındayız. Duygular hızlandı, bağlar yüzeyselleşti. İlişkiler derinleşmek yerine dekompoze olmaya başladı. Ve insan, tüm bu dijital kalabalığın içinde kendi iç sesine bile yabancı hâle geldi.
Belki de bu yüzden inziva, modern insan için artık romantik bir yalnızlık değil; zihinsel bir savunma mekanizması. Çünkü bazen insan kalabalıklardan değil, sürekli maruz kaldığı yapay temastan yoruluyor. Sessizlik artık eksiklik değil; bir tür korunma biçimi hâline geliyor.
Artık en uzun ilişki süreçleri bile onlarca yılı değil, tek haneli rakamları görüyor. Birbirine sabır göstermek neredeyse meziyet sayılıyor. Kaldı ki modern insan, tolerans göstermekten çok; en küçük bir apatikleşmede bile karşısındakini hızla yok sayma eğilimi taşıyor.
Her hâlin geçici olduğunu savunuyoruz evet. Fakat zamanın bu denli kıymetli olduğu bir çağda, insanlar artık duygusal emeği ‘boşa harcanmış vakit’ olarak görmeye başladı. Belki de bu yüzden kimse derinleşmeye cesaret edemiyor. Çünkü modern çağ, ilişkilere aidiyet hissinden çok, sürekli bir çıkış ihtimali bırakıyor.
İnsanlar artık kalmak için değil; sıkıldığı anda gitme özgürlüğünü kaybetmemek için ilişki kuruyor.
Ve insan, tüm bu gürültünün ortasında şunu fark ediyor:
En derin yalnızlık, kimsenin olmaması değil; kimsenin gerçekten temas etmemesiymiş.
Velhasıl kelam; günümüz dünyasında insanın en büyük mücadelesi, kendi zihnini koruyabilmek hâline geldi. Sürekli yönlendiren, tüketen ve zihinsel fragmantasyonu normalleştiren bu çağın içinde, beynimizi gerçekten kendi kafatasımızda tutabildiğimiz günlerimiz olsun isterim.
Hayatınızda size yalnızca temas eden değil; size bir şeyler katabilen, sizinle birlikte büyüyebilen insanlar olsun. Çünkü insan, çevresindeki ruhların ortalamasına dönüşüyor biraz da.
Unutmamak gerekir ki; bir sandalyenin üzerindeki kişi, altındaki destek çekildiğinde düşer. Bu yüzden sizi aşağı çeken değil, yukarı taşıyan insanları referans alın.
Zira modern çağda insanın en büyük şansı; hâlâ sahici kalabilen birkaç ruha denk gelebilmektir.”
