Aramak yaşamanın doğasında var. Hep bir arayış içindeyiz. Her yaşın kendine göre aradığı bir şeyler mutlaka vardır. Çünkü bulanlar arayanlardır.

İnsan bazen bir toplumda, bazen bir mahallede, bazen de içinde bulunduğu bir kurumda insan aramaya başlıyor. Etrafınıza baktığınızda her yer insan dolu. Sokaklar, caddeler, toplantılar, sofralar, kalabalıklar… Peki, aradığımız gerçekten insan mı?
Aslında aradığımız; insanlığın inceliklerini taşıyan, nezaket sahibi, kibar, anlayışlı, zarif, gönlü güzel insanlar. Sözüyle incitmeyen, davranışıyla kırmayan, varlığıyla huzur veren dostlar. Aradığımız insan mı insanlık mı?
Türk Dil Kurumu, yanlış hatırlamıyorsam 2024 yılının kelimesi olarak “kalabalık yalnızlık” kavramını seçmişti. Belki de tam olarak yaşadığımız hâli anlatıyordu bu iki kelime. Onca insanın arasında kendini yalnız hissetmek, kalabalıklar içinde insan aramak…
İşte asıl çelişki de burada başlıyor. Arayan bulur derler. Peki, ya aradığımız, aradığımız yerde yoksa? Bulmak için aramak gerekir elbette. Ancak neyi, nerede ve nasıl aradığımızı da iyi bilmek gerek.
İnsan anlam arayışındadır. İnsan anlaşılmak arayışındadır. Aynı kelimeleri kullanıyor olmak, aynı dili konuştuğumuz anlamına gelmiyor. Kelimelerin içini aynı anlamlarla doldurmadıkça, aynı cümleleri kursak da birbirimizi anlamış olmuyoruz. Bazen aynı dili konuşuyor gibi görünürken birbirimize ne kadar uzak olduğumuzu fark ediyoruz.
Eskiden ağzından çıkacak sözü tartan, ayıklayan, süzen, sınırı geçecek kelimelere pasaport soran, onları seçerek kullanan insanlar vardı. Gereksiz sözün insanın dilini de damağını da yoracağını düşünürlerdi. Bir ortamdan ayrılırken arkalarında başıboş kelimeler, anlamsız cümleler, kırıcı ifadeler ve zihinlerde olumsuz izler bırakmamak için gayret sarfederlerdi. Sözün bir ağırlığı, susmanın da bir asaleti olduğunu bilirlerdi.
İnce ruhlu insanlar vardı. Bir gönle dokunurken incitmemeye, bir dostluğu sürdürürken yıpratmamaya, bir hatırayı yaşatırken yara açmamaya dikkat ederlerdi. “Usul esastan önce gelir” diyerek büyütülmüşlerdi. Usulsüz vusul olmayacağına inanırlardı. Nezaketi zayıflık değil, insan olmanın en güzel vasıflarından biri sayarlardı.
Ömrü boyunca iyilik hikâyelerinin, güzel anıların, dostlukların ve hatıraların peşinden koşan güzel gönüllü insanlar vardı. Hayatı bir iyilik hikayesi yazar gibi yaşamaya çalışan, hayalleri olan, yeri geldiğinde dostuyla hüzünlenen, yeri geldiğinde sevincini paylaşan dostlar…
Çünkü onlar biliyorlardı ki hikâyeler biterse hayaller tükenirdi. Hayallerin olmadığı yerde hayatın ne rengi, ne anlamı, ne de heyecanı kalırdı.
İnsan, yaşattığı hikâyelerle, biriktirdiği hatıralarla ve dokunduğu gönüllerle insandır.
Şimdi kendi kendimize soralım;
Nezaket nerede, zarafet nerede?
Sözünü tartan, gönül incitmekten çekinen, dostluğa kıymet veren, iyiliği çoğaltmak için çabalayan insanlar nerede?
İnsan insanın aynasıdır diye biliriz. Dışarıda aradığımız insanı, uzaklarda değil; önce kendimizde bulmamız gerekiyor. Belki de bu arayışın ilk adımı, başkalarında görmek istediğimiz güzellikleri kendi hayatımızda yaşatmaktır.
Rahmetli dedem, “Madem koşmaya geldik dünyaya, o hâlde iyilik peşinde koşalım.” derdi. Ne güzel bir söz, ne güzel bir hayat düsturu…
Öyleyse koşmaya devam. İyiliğin, güzelliğin, dostluğun, nezaketin ve zarafetin peşinden koşmaya devam. Güzel insanları aramaya, güzel hikâyeler biriktirmeye, gönüllere dokunmaya devam…
Belki her yerde bulamayacağız. Belki aradığımız insanlara her zaman rastlamayacağız. Ama aramaktan, iyilik yapmaktan ve güzel kalmaktan vazgeçmeyeceğiz.
Çünkü dünya, biraz da güzel insanların hatırına güzel…
Dr. Muzaffer Yurttaş
27 Kasım 2026 / Manisa