İnsan, Allah’ın diğer varlıklara göre üstün özelliklerle yarattığı ve dünya mahlûkatını emrine tahsis ettiği değerli bir varlıktır.  Allah, Tin suresinde, “ Biz, gerçekte insanı en güzel bir biçimde yarattık” buyuruyor.  Allah, insanı âlemlere sultan ve yeryüzüne halife tayin ederken kendisine akılları hayrete düşürecek kadar maddi ve manevi nimet ikram etmiş ve bazı sorumluluklar yüklemiştir. İnsanın ilk görevi her şeyden önce Allah’a iman etmek, O’nu tanımak ve kulluk etmektir. İnsanoğlu, dünya ve ahiret saadetini, sorumluluklarını yerine getirmekle elde eder.  Ahiret saadetini elde etmek, dünyadaki yaşayış tarzıyla yakından ilgilidir.  İnsanın dünyana gelişinin temel amacı yiyip içerek gününü gün etmek ve zevklerinin peşine takılıp gitmek değildir.  Zevki peşinde koşmak, insanı hem dünyada hem de ahret hayatında perişan eder. Ahiret saadeti elde etmek için dünyada da huzur içinde yaşamalıdır.  Huzur içinde yaşarken de başı dik ve mağrur olurken çevresiyle de barışık olabilmelidir.  Çevremize baktığımızda suratı asık, dünyaya geldiğine pişman olmuş gibi hep şikâyet eden insanlar içimizi karartıyor.  Hâlbuki insan yeni günün getirdiği tüm güzellikler için heyecan duyabilmeli, sağlıklı olduğu, gezip tozabildiği, nefes alabildiği için biraz da şükredebilmelidir.  Birkaç yıl önce yolda karşılaştığım bir arkadaşıma “ Nasılsın” diye sorduğumda, “ Allah’a şükür iyiyim” demişti. Arkadaşımdan ilk defa duyduğum ‘şükür’ kelimesi karşısında,  “ Hayrola ne oldu, ilk defa senden şükür kelimesini duydum “ dediğimde ise “ 60’a merdiven dayamama rağmen sağlıklıyım ve hiçbir sağlık sorunum yok. Üstelik her sabah uyandığımda cebimde 40 lira buluyorum” dedi. 40 lira meselesini anlamadım ve “ 40 lirayı kim cebine koyuyor” diye sorduğumda ise  “ Maaşım 1200 lira oldu. Maaşımı gün sayısına böldüğümde her gün 40 lira cebime giriyor” diye karşılık verdi. Arkadaşımın şükür kelimesini art arda kullanması beni fazlasıyla mutlu etti. İşte bir mutluluk kaynağı daha. İnsan, yolda yürürken biraz da etrafına bakarak değişik hayatları, zihinsel ve bedensel engellileri görebilmeli. Allah’ın kendisini ve çocuklarını sağlıklı yarattığı için gerekirse secdeye kapanıp hamd edebilip, musibetler karşısında Hazreti Eyyub’un sabrının binde birini bile olsa gösterebilmeli. Böylece mükemmelliğe doğru bir adım daha atmış olur.  Gerçekten ölmediği halde nefsini öldürebiliyor, yani ölmeden ölebiliyorsa mesele hallolmuş demektir. Kutsal değerlere saldırıların çığ gibi büyüdüğü dünyamızda inandığı değerler uğruna neler yaptığına da bakmalı bu saldırıları püskürtebilmek için üzerine düşeni hakkıyla yerine getirebilmeli. En az saldırganlar kadar cesur olabilmelidir. GÜZEL SANATLAR LİSESİ KONSERİNDEN 21 Ocak 2015 Çarşamba akşamı Kültür Merkezi Lale Salonu’nda Manisa Güzel Sanatlar Lisesi’nin dönem sonu konseri vardı. Konsere ben de gittim. Gitmekle iyi de yapmışım. Çoğu özel TV’lerin katlettiği müziklerin orijinali ile kulaklarımızın pası silindi. Konserde öğrencilerden oluşan saz ve ses sanatçıları, Müzik öğretmenleri Mesut Barış, Taylan Öztürk ve Arcan Hatice Aydınlı yönetiminde klasik batı müziği, gitar, viyolonsel ve keman dinletisi, piyano resitali, Türk halk ve Türk  sanat müzüğinden örnekler sundu. Manisa Güzel Sanatlar Lisesi ismine yakışır güzellikte bir etkinliğe imza attı. Salon tıklım tıklım doluydu ve çok sayıda izleyici konseri ayakta izlemek zorunda kaldı. Konserin büyük merkezlerin konser salonlarında verilen konserlerden aşağı kalır yönü yoktu.  Başta Okul Müdürü Yılmaz Sertdemir olmak üzere konserde görev alan, öğretmen, öğrenci ve sahne arhasında yer alan tüm görevlileri kutluyor kendilerine teşekkür ediyorum. Benim okul yönetimine bir önerim olacak: Valilik ve Milli Eğitim’den gerekli onay ve destekleri alarak değişik illerde ve ilçelerde de konseri tekrarlamaya çalışsınlar ki bu güzelliği daha çok sayıda insan izleyebilsin.  Kalın sağlıcakla.